مرحوم آقای کرمانی اع:
پس بدان که از جمله واجبات این است که نصرت کنی ایشان را و نصرت آن بزرگوار این است که در این مجالس حاضر شوید، گریه کنید، زاری کنید، شیون کنید، فریاد کنید، بر سر زنید، بر سینه زنید. و همچنین بعد از ما اولاد ما، بعد اولاد اولاد ما این کارها را بکنند که این امر تا قیامت باقی باشد. آیا نه این است که اگر مردم این اوضاع را دیگر برپا نکنند و دیگر در مجالس حاضر نشوند این اسم کم کم تمام می شود و بعد از ما اولاد ما دیگر نمی کنند این کارها را، و همین که دو پشت گشت آنوقت این امر به کلی موقوف می شود. پس مراد به عمل نمی آید مگر آنکه در هر طبقه شیعیانی می خواهد که این مجالس را بر سر پا کنند. همهمه می خواهد، رفت و آمد می خواهد، صدای قیل و قال می خواهد، بر سر زنند، بر سینه زنند، حسن بگویند، حسین بگویند. اطفال از کوچکی اینها را یاد بگیرند و بهمین ترتیب اطفال ما بزرگ شوند و آنها هم همینطور این داستان را بر پا کنند و این امر باقی بماند تا وقتی که خدا خواسته. اگر این کار را کردیم آن وقت ناصر آل محمد هستیم و نصرت کرده ایم ایشان را و اگر این کارها را نکردیم خذلان آل محمد علیهم السلام کرده ایم. آیا دوست نمی دارید که از ناصران آل محمد باشید؟
(چهل موعظه، موعظه ششم)